Poletka łowieckie


   Miejsca upraw rolniczych i dokarmiania zwierzyny. Ingerencja człowieka w środowisko przyrodnicze posunęła się tak daleko, że obecnie niezbędne jest działanie w kierunku zapewnienia zwierzynie chociażby namiastki nienaruszonej przyrody. Poprzez rozwój cywilizacji zaniknęły naturalne biotopy i brak bazy żerowej niezbędnej dla utrzymania populacji niektórych gatunków zwierzyny. Dlatego też dla zapewnienia chociażby minimalnej struktury roślinnej (żerowej) myśliwi powinni zakładać poletka łowieckie. Na tych poletkach w okresach dostępności naturalnej bazy pokarmowej dla zwierzyny (wiosna,lato,jesień) sadzimy rośliny pastewne z myślą udostępnienia ich w okresie zimowym. Poletka łowieckie w okresie wegetacji możemy grodzić w celu zmuszenia zwierzyny do korzystania z naturalnej bazy żerowej i jednocześne zapewnienia prawidłowego wzrostu sadzonych roślin. Jesienią a czasem nawet od końca lata poletka udostępniamy do swobodnego żerowania zwierzynie. W ten sposób zapewniamy populacji nezbędne składniki pokarmowe (niedostępne w łowisku) jak i odciągamy zwierzynę od upraw rolniczych, czym w znaczny sposób zmiejszamy szkody łowieckie w uprawach i płodach rolnych.

Poletka produkcyjne
Miejsca upraw rolniczych gdzie koła łowieckie sadzą rośliny pastewne z przeznaczeniem na zimowe dokarmianie. Jednym z podstawowych zadań kół łowieckich jest ochrona zwierzny m.in. poprzez zapewnienie karmy w okresach niedostatku. Poletka produkcyjne charakteryzują się tym, że w okresie wzrostu i wegetacji roślin nie są udostępniane zwierzynie. Aby zminimalizować koszty hodowli łowieckiej i przed zimą nie kupować karmy, myśliwi powinni część posiadanych lub dzierżawionych poletek przeznaczyć na obsianie roślinami niezbędnymi na zimowe dokarmianie. Poletka takie mogą być usytuowane bezpośredno w obwodach łowieckich co dodatkowo obniży koszty transportu karmy do łowiska. Na poletkach produkcyjnych prowadzimy normalną gospodarkę rolniczą z zachowaniem wszelkich zabiegów i terminów agrotechnicznych.

Poletka zgryzowe (ogryzowe)
Miejsca upraw roślin niewystępujących w wystarczających ilościach w środowisku naturalym. Gospodarka leśna po II wojnie światowej nastawiona wyłącznie na produkcję drzewną nie brała pod uwagę konieczności zapewnienia różnorodnej bazy żerowej zwierzynie. Ekonomia zwyciężyła z przyrodą i z krajobrazu Polski znikały stopniowo lasy mieszane na rzecz monolitów np. sosnowych. W pędzie uzyskania jak najlepszych wyników produkcyjnych mierzonych w metrach sześciennych desek czy krawędziaków zapomniano całkowicie o zapewnieniu dzikiej zwierzynie naturalnej bazy żerowej. Dlatego też myśliwi powini zakładać tzw. poletka zgryzowe (ogryzowe) gdzie sadzi się gatunki drzew i krzewów liściastych nie występujące w wystarczających ilościach w obwodzie. Problem szczególnie występuje w lasach monolitycznych (jednogatunkowych). Na takich poletkach sadzimy gatunki drzew i krzewów atrakcyjnych żerowo dla zwierzyny. Początkowo poletka takie są grodzone dla zapewnienia prawidłowego wzrostu roślin a następnie udostępniane zwierzynie do zgryzania, kiedy odpowiednia wielkość roślin nie spowoduje ich nadmiernej degradacji przez zgryzanie lub spałowanie.

Pasy zaporowe
Miejsca upraw rolniczych praktycznie przez cały rok dostępnych dla zwierzyny. Usytowane są najczęściej na granicach lasów i pól. Są to najczęściej długie pasy ziemi o szerokości kilku metrów, ciągnące się wzdłuż granicy lasów i pól, na których sadzi się rośliny pastewne atrakcyjne żerowo dla gatunków zwierzyny występujących w danym łowisku. Pasy zaporowe zapewniając zwierzynie karmę zabezpieczają pola uprawne przed szkodami a zwierzynie zapewniają bezpieczeństwo przez bliskość ich naturalnej ostoi. W takich warunkach zwierzyna pozostaje w łowisku, nie narażając się na migracje np. przez ruchliwe drogi w celu poszukiwania atrakcyjnej karmy i nie czyni szkód w uprawach rolnych.

Łąki śródleśne
Są to najczęściej mało atrakcyjne użytkowo miejsca usytowane na terenach administrowanych przez nadleśnictwa. Praktycznie w każdym kompleksie leśnym znajdują się łąki, które nie nadają się do opłacalnego wykorzystania w celach rolniczych. Z tego powodu nie ma kłopotów z dzierżawą tych łąk przez koła łowieckie. Takie łąki z uwagi na swoje usytuowanie wśród lasów są idealnym miejscem żerowania zwierzyny łownej. Rolą myśliwych jest utrzymanie tych łąk we właściwym stanie poprzez okresowe koszenie i ewentualne podsiewanie szlachetnymi gatunkami traw. Najważniejsze jest nie dopuszczenie do degradacji tych łąk. Miejsca zbuchtowane przez dziki należy zrekultywować a skoszoną trawę ewentualnie przeznaczyć na zimowe dokarmianie.

 

TOP